وى از گجرات به ريوارى رفت و در يك مدرسهء دولتى به تدريس زبان عربى مشغول شد و مدت هشت سال رياست شعبهء انجمن اماميه لكنهو را برعهده داشت و در سال 1888 م هيئتى براى نظرخواهى دربارهء دعوى خليفهء بلافصل به وى مراجعه كرد . به‌هرحال مولانا مقرّب على جامع كمالات و علوم و نيز صاحب تقوا و بهبود وضع ملت و امور كشورى در پنجاب هميشه آماده بود . مولانا حاج سيد مقرب على زاير در سال 1926 م درگذشت . سيد محمد قاسم و سيد محمد صادق از فرزندان او به شمار مىروند . تأليفات او عبارتند از : مجموعهء بزرگى از نامه‌ها ( عربى ) ؛ نور العين فى احوال الحرمين ؛ معراج‌نامه ( اردو ) ؛ مثنوى حليهء مقدسه نبويّه ( اردو ) ؛ جامع الحسنات اردو ، نثر ؛ نفحات الرّياحين ( اردو ) ؛ عشره كامله ؛ النفع العظيم روزنامه ( 6 جلد ، عربى ) ؛ اليواقيت السنيه فى ثلاثة الحسينيّة القرآنية ؛ مقدمه صرف ، براى نصاب ديپلم ؛ مؤيد الاديب شرح اشعار الف ليلة ( جلد اول ) ؛ تقريظ عبقات ( عربى ، بخش دوم منظوم ) ؛ مناقب الصادقين من القرآن المبين ؛ المجربات المقربيه ؛ كشكول كه در آن اشعار عاشقانه ، سلام و مراثى ( اردو ، فارسى ، عربى است ، اكثر اين رساله‌ها خطى است ) ؛ كتاب اربعين فى فضائل امير المؤمنين عليه السّلام ؛ مثالب الكاذبين من القرآن المبين ؛ ذريعة النجاة فى يوم العرصات ، چهار جلد ، مجموعه‌اى بزرگ شامل روضه‌خوانى ، سخنرانيها ، خطبه‌ها ( عربى ، اشعار و مراثى اردو ) . مكرم حسين ، مجتهد 1255 ه ق / 1839 م 1305 ه ق / 1887 م سيد مكرم حسين عالمى جليل از اهالى جلالى بلوك علىگره و فارغ التحصيل لكنهو بود ، استادان وى علمايى چون قائمة الدّين محمد على ، مولوى احمد على محمدآبادى و ممتاز العلماء سيد محمد تقى بودند او از تاج العلماء على محمد ، عماد العلماء ميرآغا و آقاى زين العابدين مازندرانى اجازه‌هاى اجتهاد دريافت كرد . مكرم حسين در رياضى ، طب و علم رجال شهرت خاصّى داشت و به شعر و ادب نيز علاقه‌مند بود . وى در حدود سن شصت‌سالگى در سال 1305 ه ق درگذشت . تأليفات او عبارتند از : رسالهء نوروز ، بحث طهارت كر ؛ رساله در بحث نماز جمعه ؛ نسبنامهء سادات جلالى ؛ هفت‌بند در مدح امير المؤمنين عليه السّلام .